Parlak Dolaylı Işık
Doğrudan güneş alan veya çok parlak, filtrelenmiş güney cepheleri tercih edilmelidir.
Philippi Güney Kaktüsü
Austrocactus philippii, Cactaceae (Kaktüsgiller) familyasına ait, Güney Amerika'nın yüksek rakımlı ve sert iklimli bölgelerine uyum sağlamış nadir bir kaktüs türüdür. Sukulent alt çalı (succulent subshrub) büyüme formuna sahip olan bu bitki, koleksiyoncular arasında kendine has diken yapısı ve dayanıklılığı ile bilinir 1.
Tür, adını ünlü botanikçi Rudolf Amandus Philippi'den almıştır. Austrocactus cinsi, güney yarımküreye özgü kaktüsleri temsil eder. Sinonimleri arasında Cereus philippii ve Echinocactus philippii bulunur. Taksonomik olarak yüksek And Dağları'nın zorlu ekolojisine adapte olmuş özel bir grubu temsil eder 2.
Bu tür, Şili ve Arjantin'in And Dağları boyunca uzanan subalpin ve subtropikal kuşaklarında doğal olarak yayılış gösterir. Özellikle kayalık yamaçlarda, volkanik döküntülerin arasında ve geçirgenliği son derece yüksek, mineral yönünden zengin topraklarda yetişir. Kışın kar örtüsü altında kalabilen bu habitatlar, bitkinin soğuğa karşı yüksek direnç geliştirmesini sağlamıştır 3.
Silindirik gövde yapısına sahip olan Austrocactus philippii, genellikle tabandan dallanarak küçük kümeler oluşturur. Gövde üzerinde belirgin kaburgalar ve bu kaburgaların üzerinde yer alan areollerden çıkan sert, hafif kıvrık sarımsı-kahverengi dikenler bulunur. İlkbahar ve yaz aylarında gövde uçlarına yakın bölgelerden huni şeklinde, sarıdan bakır tonlarına kadar değişen renklerde şık çiçekler açar 2.
Kültür ortamında geçirgenliği son derece yüksek, ponza ve lav taşı oranı bol mineral toprak karışımları tercih edilmelidir. Büyüme mevsimi olan ilkbahar ve yaz aylarında toprağı kurudukça sulanmalı, kışın ise neredeyse tamamen kuru tutulmalıdır. Soğuk kış dinlenmesi, bitkinin ilkbaharda çiçek açmasını teşvik eder.
En sık yapılan hata, yetersiz drenajlı saksı ve organik madde oranı yüksek toprak kullanımı nedeniyle kök çürümesidir. Ayrıca, kış aylarında sıcak ve nemli ortamlarda tutulması bitkinin formunun bozulmasına (etiyolasyon) ve çiçek tomurcuğu oluşturamamasına neden olur.
Doğrudan güneş alan veya çok parlak, filtrelenmiş güney cepheleri tercih edilmelidir.
Yazın toprak tamamen kurudukça, kışın ise ayda bir kez veya hiç sulanmamalıdır.
Kireçsiz, bol ponzalı, kumlu ve lav taşlı özel kaktüs karışımları kullanılmalıdır.
Zehirli değildir ancak üzerindeki sert ve keskin dikenler nedeniyle çocuklardan ve evcil hayvanlardan uzak tutulmalıdır.
Drenaj ve sulama rejimine dikkat edildiğinde orta zorlukta, soğuğa dayanıklı bir türdür.
And Dağları'nın yüksek rakımlı kayalık yamaçlarında, sert rüzgarlara ve volkanik topraklara sahip subtropikal ve subalpin iklim kuşaklarında doğal olarak yetişir.