Tam Güneş
Günde en az 6 saat doğrudan güneş ışığı alan güney cepheleri sever.
Eriosyce andreaeana, Cactaceae (Kaktüsgiller) familyasına ait, yavaş büyüyen ve son derece dekoratif diken yapısına sahip, küçük gövdeli, sukulent bir çalımsı kaktüs türüdür. Koleksiyoncular arasında nadir bulunan bu tür, kurak iklim koşullarına mükemmel uyum sağlamış fizyolojik özellikleriyle bilinir 1.
Eriosyce andreaeana türü, adını Alman botanikçi Wilhelm Andreae'den almıştır. Önceleri Neochilenia veya Pyrrhocactus cinsleri altında sınıflandırılmış olsa da, modern filogenetik çalışmalar ve DNA analizleri sonucunda Eriosyce cinsi altına yerleştirilmiştir 2.
Bu tür, özellikle Arjantin'in batısındaki kurak and dağları eteklerinde (La Rioja ve San Juan bölgeleri) sınırlı bir alanda yayılış gösterir. Deniz seviyesinden yüksek, taşlık, kayalık yamaçlarda ve aşırı geçirgen, mineral bakımından zengin topraklarda yetişir 1.
Gövdesi küremsi veya hafif basık küre şeklindedir, yaşlandıkça silindirik bir form alabilir. Epidermisi koyu grimsi yeşil ila bronz renklerindedir. Belirgin tüberküllere sahip kaburgaları üzerinde, gri-siyahımsı tonda sert, kıvrık ve gövdeye doğru eğimli dikenler taşır. Çiçekleri genellikle hunimsi yapıda, soluk sarı ila krem tonlarında olup tepe noktasından açar 2.
Eriosyce andreaeana yetiştirilirken bol güneş ışığı ve mükemmel drenaj sağlanmalıdır. Sulama, gelişim döneminde tamamen kuruduktan sonra yapılmalı, kış aylarında ise neredeyse tamamen kesilmelidir. Düşük sıcaklıklara (kuru kalması şartıyla -5°C civarı) toleranslıdır 1.
En sık yapılan hata aşırı sulama ve organik madde oranı çok yüksek toprak kullanımıdır; bu durum kök ve gövde çürümesine yol açar. Ayrıca kışın nemli ve soğuk ortamda bırakılması mantar hastalıklarını tetikler.
Günde en az 6 saat doğrudan güneş ışığı alan güney cepheleri sever.
Toprak tamamen (taş gibi) kurumadan kesinlikle sulama yapmayın.
İnce kum içermeyen, bol ponzalı ve perlitli mineral kaktüs karışımı kullanın.
Zehirli değildir ancak sert ve batıcı dikenleri nedeniyle çocuklardan uzak tutulmalıdır.
Orta zorlukta; aşırı sulama yapılmadığı sürece dayanıklıdır.
Arjantin'in batısındaki La Rioja, San Juan ve çevresindeki yüksek rakımlı, kurak ve taşlık yamaçlarda, çakıllı mineral topraklarda doğal olarak yetişir.