Tam Güneş
Günde en az 6 saat doğrudan güneş ışığı almalıdır. Yetersiz ışık kaktüsün formunun bozulmasına yol açar.
Heinrich Eriyosisi
Eriosyce heinrichiana, Şili'nin kurak kıyı bölgelerine ve iç vadilerine özgü, Cactaceae familyasından küçük yapılı ve oldukça dekoratif bir kaktüs türüdür 1. Eskiden Neoporteria veya Pyrrhocactus cinsleri altında sınıflandırılan bu tür, koleksiyoncular arasında koyu renkli gövdesi ve zarif çiçekleri ile bilinir.
Tür, botanikçi Friedrich Ritter tarafından detaylandırılmış ve adlandırılmıştır. Eriosyce cinsi genel olarak Güney Amerika'nın batı kıyısındaki ekstrem kuraklık koşullarına uyum sağlamış kaktüsleri barındırır 2.
Şili'nin Atacama, Coquimbo ve Valparaíso bölgelerinde, deniz seviyesinden yüksek tepelere kadar geniş bir dikey dağılım gösterir. Çakıllı, taşlı yamaçlarda ve aşırı kurak çöl çalı toplulukları arasında yetişir.
Gövdesi genellikle basık küre şeklinde olup, yaşlandıkça hafifçe silindirikleşir. Gövde rengi yeşilimsi kahverengiden koyu siyaha veya kırmızımsı griye kadar değişebilir. Dikenleri sert ve koyu renklidir. Çiçekleri krem, sarımsı yeşil veya soluk kırmızı tonlarında olup tepe noktasından açar.
Evde saksıda yetiştirilirken bol güneş ışığı ve mükemmel drenaj isteyen bir kaktüstür. Kış aylarında tamamen kuru tutulduğunda hafif donlara (-2 °C) dayanabilir 2. Yazın ise sulamalar arasında toprağın tamamen kuruması beklenmelidir.
En büyük hata, özellikle kışın düşük sıcaklıklarda yapılan aşırı sulamadır. Bu durum kök ve gövde çürümesine yol açar 1. Havalandırmasız ve gölge ortamlar da kaktüsün formunu bozar.
Günde en az 6 saat doğrudan güneş ışığı almalıdır. Yetersiz ışık kaktüsün formunun bozulmasına yol açar.
Yalnızca toprak tamamen kuruduğunda sulayın. Kış uykusu döneminde sulama neredeyse tamamen durdurulmalıdır.
Süzekliği artırmak için standart kaktüs toprağına %50 oranında pomza veya lav taşı ekleyin.
Gövdesini kaplayan keskin dikenler nedeniyle çocukların ve evcil hayvanların erişemeyeceği yerlerde tutulmalıdır.
Kışın tamamen kuru tutulması gerektiğinden, sulama disiplini olan orta seviye yetiştiriciler için uygundur.
Kuzey ve Orta Şili'nin kıyı kesimlerindeki yarı çöl alanlarda, Atacama ve Coquimbo bölgelerinde kayalık yamaçlarda doğal olarak yetişir.