Filtreli Güneş
Doğrudan yakıcı güneşten kaçının; filtrelenmiş parlak ışık veya yarı gölge idealdir.
Herminia Hatiorası
Hatiora herminiae, kaktüsgiller (Cactaceae) familyasına ait, doğal ortamında ağaç dalları üzerinde yaşayan narin bir epifit kaktüs türüdür 1. Alışılagelmiş çöl kaktüslerinin aksine, tropikal nemli ormanların gölgeli taç örtüsünde yetişir.
Tür, adını botanikçi Herminia do Rego Barros'tan almaktadır. İlk kez Rhipsalideae oymağının bir üyesi olarak tanımlanmış, mor-pembe renkli gösterişli çiçekleriyle dikkati çekmiştir. Bazı taksonomik kaynaklarda Rhipsalis herminiae olarak da sınıflandırılmıştır 2.
Bu endemik tür, yalnızca Brezilya'nın güneydoğusunda (özellikle São Paulo, Minas Gerais, Rio de Janeiro ve Espírito Santo eyaletlerinde) yer alan nemli Atlantik ormanlarında (Mata Atlântica) yayılış gösterir 3. Genellikle 1500 metrenin üzerindeki serin ve sisli dağlık bölgelerde, epifit olarak ağaç gövdelerinde yaşar. Habitat kaybı ve tarım faaliyetleri nedeniyle doğal popülasyonu tehdit altında olup, IUCN kırmızı listesinde 'Tehlike Altında' (EN) kategorisinde yer almaktadır.
Dallanan, dik veya sarkık büyüyen gövde segmentleri silindirik yapıdadır ve belirgin dikenleri yoktur. Segment uçlarında areollerden çıkan, göz alıcı mor-pembe (magenta) çiçekler açar. Çiçeklenme dönemi genellikle kış sonu ile ilkbahar başıdır.
Doğrudan yakıcı güneş ışığından korunmalı, filtrelenmiş parlak ışıkta tutulmalıdır. Toprağının nemli ancak süzek olması şarttır; çamurlaşma kök çürüklüğüne neden olur. Yüksek hava nemi (%60 ve üzeri) gelişimini olumlu etkiler.
En sık yapılan hata, kaktüs sanılarak aşırı kurak bırakılması veya tam tersi drenajı kötü ağır topraklarda aşırı sulanmasıdır. Kış aylarında aşırı soğuğa ve dona maruz bırakılmamalıdır 4.
Doğrudan yakıcı güneşten kaçının; filtrelenmiş parlak ışık veya yarı gölge idealdir.
Toprağın üst yüzeyi hafifçe kuruduğunda sulayın; kışın sulamayı azaltın ama tamamen kurutmayın.
Çam kabuğu, perlit ve az miktarda turba yosunu içeren havadar, asidik epifit karışımı kullanın.
Evcil hayvanlar ve çocuklar için toksik değildir, güvenle yetiştirilebilir.
Epifitik doğası ve nem ihtiyacı nedeniyle orta derece özen ister.
Brezilya'nın güneydoğusundaki São Paulo, Minas Gerais, Rio de Janeiro ve Espírito Santo eyaletlerinde yer alan nemli Atlantik dağ ormanlarında endemik olarak yetişir. Yüksek rakımlı bölgelerin ağaç dalları üzerinde serin ve nemli mikroklimalarda hayat bulur.